Na naszą tożsamość, to kim jesteśmy wpływ mają geny, środowisko, w którym się wychowywaliśmy, miejsce, w którym żyjemy, kultura, w której się obracamy, osoby, z którymi mamy styczność. Jednak to przede wszystkim mózg sprawia, że jesteśmy kim jesteśmy- decyduje o tym, jak się zachowujemy i jak postrzegają nas inni. Przekonuje o tym w swojej książce "Outsiderzy" Masud Husain, światowej klasy profesor neurologii i neurokognitywistyki na Uniwersytecie Oksfordzkim oraz praktykujący ponad trzydzieści lat klinicysta.
W swoim życiu byłam świadkiem wpływu zaburzeń neurologicznych na zmianę dotychczasowego funkcjonowania, które obserwowałam przez lata u kilku bliskich sobie osób, aż do ich śmierci. Udar, choroba Alzheimera, guz mózgu, demencja to schorzenia, które zmieniły życie nie tylko samych chorych, ale i naszych rodzin oraz sieci społecznych. Doskonale wiem, jak to jest czuć się zdezorientowaną i zagubioną, patrząc na kogoś, kogo zna się całe życie, a dochodzi się do wniosku, że to nie ta osoba, którą była wcześniej. Czy uświadamiać ją o tym? Walczyć o nią, o powrót do "siebie"? Udawać, że się nie widzi? Odsunąć się w ramach protestu? Chorzy neurologicznie bliscy nauczyli mnie, by jednak patrzeć na nich przez pryzmat choroby- to nie ta osoba jest agresywna, bo chce mi zrobić krzywdę, tylko to choroba nią kieruje, bez udziału świadomości dawnego człowieka, którym była. To bardzo pomogło mi pogodzić się z wieloma trudnymi sytuacjami, nie tylko agresją.
Ale nie tylko z powodu moich doświadczeń sięgnęłam po książkę "Outsiderzy". Zrobiłam to również dlatego, że interesuję się ludzkim funkcjonowaniem w społeczeństwie, jak i samym mózgiem, jako ciągle nie do końca odkrytym organem, zagadką, skomplikowaną maszyną, bez której nie ma życia.
Zanurzając się w lekturę Masud'a Husaina poznałam historie siedmiu pacjentów Autora, zmagających się z różnymi schorzeniami, które doprowadziły do tego, że osoby te stały się kimś innym, niż dotychczas były, utraciły kawałek siebie, co wpłynęło na ich życie społeczne.
David stał się patologicznie apatyczny, Micheal stracił pamięć semantyczną, Trish myliła swojego partnera z kochankiem, konfabulowała, opisywała wspomnienia, które nie miały miejsca. U Wahida z kolei pojawiły halucynacje wzrokowe. Winston nie dostrzegał tego, co się działo po jego lewej stronie. Sue mówiła bez zahamowań wszystko, co sobie myślała, stała się impulsywna, agresywna, bez empatii. Ostatnia bohaterka to Polka o imieniu Anna, która zaczęła tracić świadomość położenia prawej ręki i nogi. Specjalnie nie wspominam o diagnozach, zachęcając Was tym samym, do sprawdzenia tego w tej fascynującej książce 😉
Bardzo podobały mi się wątki autobiograficzne Autora, który dzieli się ze swoimi Czytelnikami doświadczeniem migracyjnym- jako dziecko przeprowadził się z rodziną z Pakistanu Wschodniego do Wielkiej Brytanii. Miało to znaczący wpływ na jego tożsamość społeczną, a tym samym na to, kim jest obecnie. Z lektury wynika, że jest to nie tylko światowej klasy specjalista, jak i świetny autor niniejszej publikacji, ale również klinicysta wysoce wrażliwy na drugiego człowieka, lekarz, którego chciałabym spotkać na swojej drodze, gdyby zaszła taka potrzeba.
A czego nauczyli go pacjenci? To już musicie sami przeczytać 😉
😀
Wpis powstał we współpracy z Wydawnictwem Znak,
nie miało to jednak wpływu na moją opinię o książce.
Dziękuję za przekazanie egzemplarza recenzenckiego!
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Dziękuję za każdą opinię :) Twoje zdanie na ten temat jest dla mnie niezwykle ważne.